Affenpinscher (Pinczer małpi)

Historia

Psy bardzo podobne do pinczera małpiego istniały w Niemczech już w czasach nowożytnych, co znajduje potwierdzenie w zapisach kronikarskich i drzeworytach autorstwa Albrechta Durera (1471–1528). Nie ulega jednak wątpliwości, że psy różniły się nieco od współczesnych Pinczerów. Przodkowie współczesnych Pinczerów małpich zostali wyhodowani w XVII wieku w wyniku skrzyżowania małych pinczerów niemieckich z azjatyckimi psami typu mopsa. Nie da się ukryć, że rasa jest spokrewniona z innym psem, który również ma nieco małpi wygląd. Chodzi oczywiście o gryfonika belgijskiego.

Pinczer małpi z 1915 roku

Wygląd

Sylwetka psa Pinczera małpiego wpisuje się w kształt kwadratu; stosunek długości ciała do wysokości w kłębie jest taki sam. Czaszka okrągła, niezbyt duża. Stop wyraźnie zaznaczony. Nos okrągły, pełny i czarny. Kufa krótka i prosta, niewygięta do góry. Grzbiet nosa prosty. Wargi ściśle do siebie przylegają; są czarno pigmentowane. Uzębienie kompletne. Kły i siekacze nie muszą być widoczne, gdy usta są zamknięte. Oczy ciemne, raczej okrągłe i pełne. Powieki czarno pigmentowe, przylegające do gałek ocznych. Powieki otoczone twardą sierścią. Uszyosadzone wysoko, noszone równo i zwrócone do przodu. Przybierają kształt litery V. Wewnętrzne krawędzie uszu przylegają do głowy. Szyja prosta, mocna, raczej krótka. Tułów mocny, kwadratowy i kompaktowy. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Grzbiet mocny, krótki i napięty. Lędźwie krótkie i mocne. Odległość od ostatniego żebra do biodra jest krótka, skutkiem czego tułów wydaje się kompaktowy. Zad krótki, lekko zaokrąglony, niezauważalnie „włączony” w nasadę ogona. Klatka piersiowa lekko spłaszczona po bokach, umiarkowanie szeroka, sięgająca poza poziom łokci. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Ogon naturalny. Kończyny przednie są mocne, proste, ustawione równolegle do siebie. Łopatki dobrze umięśnione. Ramię leży blisko ciała, jest silne i muskularne. Łokciepoprawnie przylegające. Przedramię silnie rozwinięte, proste. Łapy krótkie i okrągłe. Palce zwarte i wysklepione.Pazury krótkie, mocne i czarne. Kończyny tylne widziane z boku są lekko ukośne. Uda silnie umięśnione, szerokie. Podudzie długie i silne. Staw skokowy umiarkowanie kątowane. Włos powinien być szorstki i gęsty.Pinczer małpi ma bardzo charakterystyczny pysk. Sierść obficie porasta głowę, tworząc otoki wokół oczu. Pies ma także długie, krzaczaste brwi, co nadaje mu małpopodobny wygląd. Dopuszczalnym typem umaszczenia jest czarny. Dopuszczalna wysokość w kłębie wynosi od 25 do 30 cm. Waga psów waha się w granicach od 4 do 6 kilogramów.

Temperament

Pinczer małpi jest psem czułym i delikatnym dla właściciela. Szybko przywiązuje się do swojego opiekuna. Jest także lojalny wobec swojej rodziny i chroni jej członków w razie potrzeby. Niestety, dość dużą wadą psów jest ich zbytnia brawura. Czworonogi mogą rzucać się na psy kilkakrotnie większe od siebie (to cecha typowa dla miniaturek). Pinczery są także dość nerwowe i impulsywne.

Jak wszystkie inne rasy Affenpinscher potrzebują wczesnej socjalizacji – ekspozycji na nieznajomych, widoki, dźwięki i doświadczenia. Socjalizacja sprawia, że psy będą w przyszłości towarzyskie, przyjazne i dobrze nastawione do człowieka.
Czworonogi doskonale sprawdzają się jako zwierzęta typowo miejskie. Mają wprawdzie pewne zapotrzebowanie na ruch, niemniej w zupełności wystarczy im kilka ćwiczeń w ciągu dnia.

Zdrowie

Pinczery małpie żyją średnio 10-12 lat. Dorośli przedstawiciele rasy mogą cierpieć na typowe przypadłości zdrowotne takie jak: zwichnięcia rzepki kolanowej, owrzodzenie rogówki oka oraz zaburzenie czynności oddychania. U rasy występuje niekiedy ciemiączko niezrośnięte i przetrwały przewód tętniczy.

Ważne informacje

1) Podobnie jak wiele innych psów Pinczer małpi może sprawiać problemy wychowawcze i wykazywać pewne skłonności dominacyjne. Właściciele powinni zatem przeprowadzić regularne szkolenie posłuszeństwa.

2) Chociaż sierść Pinczera małpiego jest szorstka, trudno uznać rasę za hipoalergiczną.

3) Ze względu na pierwotne funkcje (Pinczery małpie wyławiały niegdyś szczury i pasożyty) psy nie powinny mieszkać w domach wraz z innymi zwierzętami, a przede wszystkim gryzoniami takimi jak: chomiki, fretki czy myszoskoczki. Pinczerki dobrze dogadują się natomiast z kotami.

4) Affenpinscher nie są generalnie polecane dla gospodarstw domowych z małymi dziećmi. Pinczer małpi jest lojalny wobec dorosłych członków rodziny i może być świetnym towarzyszem zabaw dla starszych dzieci.

5) Pinczer małpi to rzadka rasa, dlatego też szczenięta są stosunkowo drogie. Aby mieć pewność, że dostaliśmy pod opiekę zdrowego psa, nigdy nie decydujmy się na zakup szczenięcia od nieodpowiedzialnego, nieznanego hodowcy.

Wysokość: wysokość w kłębie dla dorosłego psa waha się między 25 a 30 cm. Waga mieści się w granicach 3-4 kg.

Umaszczenie: Pinczer małpi powinien być jednolicie czarny. Jego sierść jest sztywna i krótka.  Cechami charakterystycznymi dla rasy są: krzaczaste brwi i kosmaty włos na twarzy i szyi, co upodabnia go wyglądem do małpy.

Pielęgnacja: Pielęgnacja psa nie jest bardzo pracochłonna. Podobnie jak wszystkie psy szorstkowłose Pinczer małpi wymaga przede wszystkim regularnego trymowania.  

Zdrowie: Affenpinscher żyje około 12 lat. Przedstawiciele rasy mogą chorować na dysplazję stawy biodrowego lub zwichnięcie rzepki kolanowej. Należy także zwracać szczególną uwagą na oczy i uszy psa. Niekiedy pojawiają się także schorzenia układu oddechowego i wydalniczego, np. niewydolność oddechowa.

Rodzina: Affenpinscher może być kompanem dla dzieci w starszym wieku, natomiast ze względu na brak cierpliwości i hałaśliwość nie poleca się go dla maluchów. Jest to pies o silnej osobowości i zadziornym charakterze. Wykazuje ogromną lojalność w stosunku do swojej rodziny i nieufność do obcych. Wymaga konsekwentnego wychowania, bez rozpieszczania, które sprawia, że pies staje się kapryśny. Trzeba mu zapewniać ciekawe i różnorodne zabawy, bo szybko potrafi się znudzić. Jest bardzo oddany i będzie zaciekle bronił swojej rodziny.

Inne nazwy: Pinczer małpi

Kraj pochodzenia: Niemcy

Klasyfikacja FCI - grupa II, sekcja 1, wzorzec 186. Nie podlega próbom pracy.

    Rozwój psychiczny Rottweilera

Przebieg poszczególnych faz rozwoju psychicznego Rottweilera pozostawia ślady na psychice, dlatego zaniedbanie prawidłowości rozwoju w zakresie socjalizacji są w późniejszym okresie trudne do odrobienia. W niniejszym artykule postaramy się prześledzić poszczególne fazy rozwoju psychicznego i fizycznego i pokrótce opisać ich wpływ na kształtowanie charakteru dojrzewającego psa rasy rottweiler.

I okres – do 7. tygodnia życia

Okres od urodzenia do ok. 7. tygodnia życia to czas socjalizacji z psami, nauki prawidłowych reakcji na działania matki i różne zachowania rodzeństwa. Szczenięta uczą się od matki psich zachowań, dowiadują się, kim jest przywódca i co znaczy być podległym. W tym czasie nie wolno separować szczeniąt od matki ani wydawać ich nabywcom. Dla dobra rozwoju psychicznego i fizycznego rottweilerów kojec musi być odpowiednio zorganizowany w poszczególnych tygodniach życia miotu; odpowiednie oświetlenie, temperatura czy podłoże, stymulują rozwój miotu. W pierwszych tygodniach życia szczeniaki regulują potrzeby termiczne przez spanie w zbitej gromadzie wtulone w brzuch matki. W tym czasie temperatura pomieszczenia nie powinna być niższa niż 18 stopni Celsjusza. W rogu kojca można dodatkową zawiesić lampkę nagrzewającą. Ciepło stanowi gwarant dobrego rozwoju – pamiętajmy jednak, że zbyt wysoka temperatura prowadzi do padania szczeniąt.
Do 10. dnia życia szczeniaki kwilą i popiskują, później zaczynają warczeć , szczekać – do siódmego tygodnia życia maja już wyćwiczoną umiejętność szczekania.

9 dniowy szczeniak rottweilera, fot. wkh

Po 3. tygodniu opiekun miotu powinien trochę śmielej wkraczać w życie szczeniąt i nie ograniczać się jedynie do podawania pokarmu. Wszelkie bodźce powinny być jednak łagodne, aby nie stresować szczeniąt.
Aby rozwój fizyczny i psychiczny szczeniąt rottweilera przebiegał prawidłowo, właściciel powinien zwrócić szczególną uwagę na podłoże kojca m.in. szorstkość i przyczepność podłogi, ale także ciepło. Do wyłożenia kojca najlepiej sprawdzi się drewno lub szorstka tektura. Praktyka hodowlana dowodzi, że podłoże utrudniające poruszanie się (śliskie i nieprzyczepne) ma zły wpływ na kształtowanie się panewek biodrowych.
Około 3. tygodnia życia szczenięciu zaczynają wyrastać ostre jak igły zęby mleczne, które służą nie do gryzienia pokarmu albo poznawania otoczenia – szczenię, słysząc pisk ugryzionego brata, uczy się, jaka siła uścisku jest prawidłowa.

Po 5. tygodniu życia suki powoli odstępują od szczeniąt, dyscyplinują je i wychodzą z kojca. Ich zachowanie względem szczeniąt może wydawać się nieco brutalne, niemniej nie powinniśmy interweniować – zwierzęta dobrze wiedzą, co robią.  W tym czasie możemy zacząć pełną socjalizację ze szczeniętami, wchodzić do ich kojca, siadać i pozwalać „obłazić się” maluchom. To swoista lekcja zapoznawcza. Aby przyzwyczaić psy do naturalnych bodźców, powinniśmy wprowadzić do kojca zabawki – oczywiście nieostre – i małe piłeczki, które sprawią, że szczenię stanie się bardziej mobilne.
W ostatnich tygodniach pierwszego okresu rozwojowego należy pokazać szczeniętom, kto jest stroną dominując przez wykonywanie, np. przeglądów zębów czy przycinanie pazurów. Regulowanie pazurów jest wskazane, ponieważ szczeniaki w czasie energicznego ugniatania brzucha matki, mogą kaleczyć jej sutki. Ćwiczeniem „na dominację” jest także położenie szczeniaka na plecach i łagodne klepanie po brzuchu – taka pozycja znamionuje bowiem uległość.

II okres – powyżej 8. tygodnia życia

Ośmiotygodniowy szczeniak rottweilera powinien trafić do nowego domu, który stanie się jego stałym miejscem zamieszkania. Pierwsze kontakty szczeniaczka z rodziną powinny być możliwie jak najprzyjemniejsze, miłe i ciepłe. W okresie od ósmego do jedenastego tygodnia życia szczenię poznaje uczucie strachu, dlatego nie możemy serwować mu zbyt drastycznych doznań. Zbyt intensywny strach lub ból może wywołać trwałe skutki. 

Etapy rozwoju fizycznego rottweilera

III okres – od 12 tygodnia życia

W tym okresie dochodzi do wymiany zębów na stałe, a pies gryzie wszystko, co nawinie mu się pod łapy. Właściciel powinien kontrolować zachowania psa i nie pozwolić mu gryźć wszystkich sprzętów. Wszelkie niepożądane zachowania powinny być karcone. Wiele osób popełnia zasadniczy błąd i zamiast upomnieć szczeniaka, daruje mu winę, uważając, że „młody to głupi”. Pamiętajmy jednak, że jeżeli pies zobaczy, iż wszystko mu wolno, nie będzie się nas słuchał w przyszłości. Żelazna konsekwencja jest podstawą wychowania rottweilera.

IV okres – 5-8 miesiąc życia 

Pięciomiesięczne rottweilery bywają dość krnąbrne i nieposłuszne. Zdarza się, że uciekają swoim właścicielom na spacerze, wdają się w rozróby z rówieśnikami, czy pędzą za ruchomym obiektem. Opiekunowie są zazwyczaj bezradni i albo biegną za młodym psem, albo krzyczą na niego przez całe podwórko. Niestety, zarówno pierwsza, jak i druga metoda, jest zawodna. Jeżeli nasz szczeniak jest nieposłuszny, najlepiej wziąć go na długą, parometrową linkę.

Okres znaczących zmian hormonalnych – powyżej 6. miesiąca życia

Właściciele szczeniąt na pewno zauważyli, że ich psy zachowują się niekiedy nieracjonalnie – szczekają na meble, jeżą się etc. W przypadku rottweilera okres dojrzewania jest dłuższy niż u innych ras i może przeciągnąć się nawet do 36 miesiąca życia. Opiekunowie muszą zatem wykazać się dużą cierpliwością i nie pozwolić na przejęcie funkcji samca alfa przez psa. Wśród rottweilerów zdarzają się osobniki silne psychiczne, ale o biernych odruchach, które raczej nie nastręczają większych kłopotów. Zupełnie inaczej rzecz się ma z psami o odruchach aktywnych, które na pewno spróbują przejąć wysoką pozycję w rodzinie i będą gwałtownie sprzeciwiać się przewodnikami.

W pełni dojrzałe psychicznie i fizycznie rottweilery - suka i pies

Przebieg faz rozwoju psychicznego rottweilera, doświadczenia nabyte do czasu osiągnięcia pełnej dojrzałości, oraz zachowania opiekuna wobec psa, determinują to, jak rottweiler będzie się zachowywał w późniejszym okresie życia.

Uratujesz życie Tekili?

Tekila 213 w DT

---

Tekila to piękny biszkoptowy labrador urodzony w 2008 roku, który po raz
pierwszy do schroniska trafił 20 kwietnia 2013 r.
Został porzucony na jednym z osiedli Sosnowca, jego opiekunowie
przywiązali go do ławki i odeszli...
Miał jednak szczęście, szybko znaleźli się ludzie chętni dać
chłopakowi dom. Dzień przed zaplanowaną adopcją Tekila został dość
dotkliwie pogryziony w boksie...
Było to ogromnym zaskoczeniem, gdyż dotąd z psiakami z którymi dzielił
schroniskowy los doskonale się dogadywał.
Niezrażeni sytuacją przyszli opiekunowie Tekili przyjechali zabrać
chłopaka.
I tak 6 maja Tekila pojechał do nowego domku, w którym miał spędzić
resztę swojego cudnego labowego życia. Miał... No właśnie... Tego
samego dnia psiak dostał niespodziewanego ataku padaczki. Szybka reakcja
opiekunów Tekili, badanie u weterynarza i zaaplikowanie leków pozwoliły
psiakowi wyjść bez szwanku z tej niebezpiecznej sytuacji.
Podejrzenie co do przyczyn ataku padło na pogryzienie, reakcję na leki
podane po pogryzieniu i stres jakiemu został psiak poddany.
Radość nie trwała jednak długo...
Ataki zaczęły się powtarzać. Co dzień. Kilka razy dziennie.
W obliczu tej sytuacji to pewne, że pogryzienie w boksie nastąpiło
najprawdopodobniej w czasie lub po ataku padaczki.
Niestety opiekunowie z uwagi na sytuację życiową, nie byli w stanie
dłużej się nim zajmować.
Tekila 15 maja ponownie trafił do schroniska...

Po kosztownych badaniach, które sfinansowali cudowni ludzie przejęcie
losem psiaka, jako przyczynę ataków padaczki wykluczono schorzenia
narządów wewnętrznych oraz kwestie neurologiczne. Padaczkę
zdiagnozowano jako idiopatyczną wymagającą leczenia przez całe życie
psiaka, które ma na celu zmniejszenie nasilenia i częstotliwości
ataków.

Niestety potworny stres i trauma jakimi w schronisku poddany był Tekila
pogłębiały jego stan i wywoływały coraz częstsze ataki padaczki - to
sprawiało że miał niewielkie szanse na przetrwanie w schronisku...
Na szczęście szybko znaleźli się wspaniali ludzie, którzy bezwarunkowo
pokochali Tekusia i dali mu wspaniały dom. Teraz Tekila mieszka z dwoma
kumplami - labkami i kochającą rodziną, która dała mu szansę na
normalne życie.

Z uwagi na wysokie koszty leczenia (leki oraz regularne badania) Tekili
bardzo potrzebne jest stałe wsparcie finansowe w postaci wirtualnego
opiekuna / opiekunów.

Szczegóły wirtualnej adopcji na stronie schroniska
www.schronisko.sosnowiec.pl w zakładce Adopcje Wirtualne bądź pod
podanym w kontakcie numerem telefonu.

Wpłat dokonywać można na konto:

Stowarzyszenie Opieki Nad Zwierzętami Nadzieja Na Dom
41-216 Sosnowiec ul. Dojazdowa 26
PKO BP SA 65 1020 2313 0000 3102 0402 7082
Tytuł wpłaty: Adopcja Wirtualna - Tekila (213/208)

Za każdą okazaną pomoc w imieniu Tekili bardzo dziękujemy.

Kontakt: Dorota tel. 509 965 909

---

          Jak spędzać czas z psem

Spędzanie czasu z psem nie jest obowiązkiem a przywilejem. Niestety, wiele osób zdaje się zapominać, jak wielką radością są wspólne spacery i przebywanie w towarzystwie pupila. Spróbujmy zatem przedstawić wszystkie pomysły na zorganizowanie czasu wolnego i uradowanie naszego podopiecznego. Życzymy miłej lektury!

Jak spędzać czas z psem? Ciekawe pomysły na zabawę z psem.

Idź na spacer!

Spacer to najprostsza czynność, którą możemy wykonywać ze swoim psem codziennie – niezależnie od pogody i pory dnia. Spacerowanie jest cudowne w swojej prostocie, a jednocześnie pozwala zmienić perspektywę, rozciągnąć się, powdychać świeżego powietrza i poobserwować otoczenie. To chwila relaksu dla nas i dla naszego czworonoga. Jeżeli chcemy sprawić mu jeszcze większą radość, wybierzmy się na spacer w odległe rejony, na łono natury, np. do lasu, na pole czy do parku. Nawet mieszkając w mieście, możemy znaleźć zielone tereny, na których pies poczuje się wyśmienicie i będzie mógł uwolnić całą swoją energię.
Chodzenie ma jednak jeden poważny minus – nie jest szczególnie aktywnym zajęciem. Oczywiście, jeżeli pies jest młody i ciekawy świata, sam się zmęczy. Starsze psy, które znają rejony, po których spacerujemy, mogą już nie wykazywać tak ogromnego entuzjazmu.

spacer z psami w lesie

Bieganie z psem

Psy uwielbiają biegać. Bieganie sprawia im dużo przyjemności – zwłaszcza jeżeli mogą rywalizować z innymi psami lub właścicielem. Jeżeli mamy pod swoim dachem sprintera, warto z tego skorzystać i co jakiś czas organizować sesje joggingowe. Biegając, zrelaksujemy się, zadbamy o swoje zdrowie, stracimy na wadze, a przede wszystkim spędzimy trochę czasu z przyjacielem.

Psy uwielbiają aktywność na świeżym powietrzu, a ćwiczenia i odrobina potu dobrze zrobią także nam samym.  Oczywiście nie zapominajmy, że psy są od nas o niebo wytrzymalsze, dlatego nie ma sensu się przetrenowywać – bieganie ma sprawiać radość i odprężać!

Jeżdżenie na rolkach z psem

Jeżeli nasz pies ma duszę sportowca i lubi się porządnie zmęczyć, możemy pomyśleć o zakupie rolek lub roweru. Jazda na rolkach jest zdecydowanie przyjemniejsza niż bieganie i co istotne wymaga od nas mniejszego nakładu sił. To dobre rozwiązanie dla osób, które nie mają zbyt dobrej kondycji i męczą się już na krótkim dystansie.
Bez względu na to czy zdecydujemy się na bieganie, jeżdżenie na rolkach czy rowerze, warto pamiętać, że robimy to nie tylko dla psa, ale także dla nas samych. Posiadanie zwierzęcia to ogromna motywacja. Osoby, które nie mają psa, często rezygnują z jakiejkolwiek formy aktywności i zamiast pójść na spacer spędzają wieczory przed telewizorem.

Rzucanie patyków, piłeczki itp.

W czasie spacerów możemy dodatkowo zaktywizować naszego pupila, rzucając mu patyk, frisbee albo piłeczkę. Nieważne, którą opcję wybierzemy – istotne, aby pies był w stanie odnieść nam to w zębach.  Jeżeli chcemy wzmocnić więź z pupilem, powinniśmy nauczyć go odnosić rzucane przedmioty.

Leżenie z psem

Leżenie nie jest wprawdzie czynnością fizyczną, ale niemal tak samą uwielbianą przez psy jak skakanie i bieganie. Niekiedy, zamiast wyruszać w dzikie rajdy, warto po prostu położyć się chwilę na kanapie i odetchnąć. Jeżeli pies jest mały, może położyć się na naszych stopach i kolanach. Większy pupil może natomiast położyć się obok nas, nie tracąc kontaktu fizycznego. My w tym czasie możemy surfować po Internecie, czytać książkę czy robić cokolwiek innego. Ważne, abyśmy byli blisko czworonoga, co jakiś czas głaskali go po grzbiecie, mówili delikatnym głosem i nawiązywali więź.

Jeżeli chcemy, aby pies pokochał nas szczerą i bezwarunkową miłością, nie musimy robić nic wielkiego – wystarczy, że będziemy blisko niego, otoczymy go opieką i udowodnimy, że jest dla nas ważny. Wspólne spędzanie czasu jest najlepszym sposobem na zawiązywanie trwałej więzi i budowanie relacji.

                 Zabawki dla psa

Wszyscy posiadacze psów w doskonały sposób zdają sobie sprawę jak dużo radości sprawia ich czworonożnym przyjaciołom wspólna zabawa ze swym panem i ruch na świeżym powietrzu. Dodatkowego rodzaju zabawę dla każdego psa są w stanie zapewnić także odpowiednio i umiejętnie dobrane zabawki dla psa, dzięki nim mają one zagwarantowany odpowiedni trening, co nie pozostaje bez wpływu na jego ogólny stan zdrowia. Dzisiejszy rynek ma w swej ofercie całe mnóstwo różnorakich zabawek dla naszych pupili, których to jest kilka rodzajów.

Pierwszą zabawką dla naszego czworonoga będzie zabawka o charakterze gryzaka, najczęściej zalecana jest ona dla małych szczeniąt. Wykonana jest ona z gumy lub innego tworzywa przystosowanego do bezpiecznego podgryzania przez psiaka. Zabawka ta, poza zapobiegnięciem gryzieniu butów lub kapci w naszym domu w łagodny sposób masuje dziąsła naszego małego pupila.

Kolejną zabawką, jaka jest wykorzystywana podczas zabawy z naszym psem, jest zabawka behawiorystyczna. Jest to rodzaj uniwersalnej zabawki wykorzystywanej najczęściej w trakcie szkolenia psa, jej głównym zadaniem jest utrwalenie właściwego zachowania psa i odpowiednich nawyków. Zabawkami behawiorystycznymi mogą być między innymi dyski do rzucania dla psa, piłki, sznury i wiele innych podobnego rodzaju zabawek.

• 
  Zabawki dla psa
• 
  Zabawki dla psa
• 
  Zabawki dla psa

Dla samodzielnej zabawy psa stosuje się zabawki o charakterze rekreacyjnym, są to zazwyczaj różnego rodzaju maskotki, sztuczne kości, gumowe krążki, twarde kauczukowe piłki i inne zabawki, które czasami wydają z siebie intrygujące naszego psa dźwięki.

Do zabaw z psem wykorzystywane są także zabawki dla psa typowo edukacyjne. Ich podstawowym celem jest rozwijanie psiej inteligencji poprzez zabawę. Wiele zabawek tego rodzaju jest wyposażonych w specyficznego rodzaju elementy wymuszające na naszym czworonogu myślenie.  W przypadku niektórych z nich istnieje możliwość wypełnienia zabawki ulubionym smakołykiem psa, co spowoduje chęć wydobycia go i poszukania odpowiedniego ku temu sposobu.

Warto pamiętać, że dla każdej grupy psów należy dobierać odpowiednią dla nich zabawkę, jak i o tym, że najlepiej jest zaopatrywać się w zabawki dla psa sprawdzonych i renomowanych firm. Dzięki takiemu zakupowi unikniemy wielu sytuacji, kiedy to zakupiona zabawka wystarczała na jeden dzienny spacer.

Pamiętajmy też o tym, że kupowana zabawka ma być przeznaczona dla naszego podopiecznego a nie na pokaz czy dla nas samych.

     Dieta dla psa z nadwagą

Otyłość jest ogromnym problemem nie tylko w świecie ludzi, ale także zwierząt. Chorobliwa nadwaga jest bowiem przyczyną wielu chorób m.in. cukrzycy, zwyrodnień w obrębie układu chrzęstno-kostnego czy nadciśnienia. Weterynarze biją na alarm – obecnie aż 25 proc. zwierząt domowych ma nadwagę! Odsetek otyłych zwierząt stale się zwiększa.  

Główną przyczyną problemu otyłości u psów jest rzecz jasna przekarmienie. Opiekunowie zbyt pobłażliwie traktują kwestie żywieniowe i zapominają jak ważne jest zapewnienie zwierzęciu zbilansowanej i dopasowanej kalorycznie diety. Duże ilości karmy w połączeniu z ograniczoną ilością ruchu powodują bardzo przykre konsekwencje – niewykorzystana energia dostarczona z pożywieniem zostaje zmagazynowana przez organizm psa w postaci komórek tłuszczowych.
Przejedzone zwierzęta są ospałe, pozbawione chęci do życia i mało aktywne. Codzienne spacery nie sprawiają im radości, a zabawy są raczej przykrym obowiązkiem. W dłuższej perspektywie zwierzęta, które są przekarmiane, mogą poważnie zachorować, a nawet umrzeć. Pamiętajmy: żyjemy nie po to, aby jeść – jemy po to, aby żyć! Utożsamianie jedzenia z przyjemnością i nagrodą jest dużym błędem zarówno w przypadku ludzi, jak i zwierząt.

Jak rozpoznać nadwagę u psa?

Pies z nadwagą ma żebra słabo wyczuwalne pod skórą, pokryte wyraźną warstwą tłuszczu, nieznaczne podkasanie brzucha i niewidoczna talię. dieta dla psa z nadwagą, dieta dla psa z nadwagą

Jak zapobiegać tyciu psa?

Aby utrzymać prawidłową wagę ciała psa, należy stosować dietę kaloryczną dostosowaną do potencjału energetycznego naszego psa. Inne zapotrzebowanie na energię ma bowiem rozbrykany szczeniak rasy dużej, który przez całe dnie hasa z jednego miejsca do drugiego, inne – starszy York, a jeszcze inne – suka w ciąży. Jeżeli nie jesteśmy pewni, czy waga naszego pupila jest prawidłowa, udajmy się do gabinetu. Pomiary domowymi sposobami i na domowej wadze są obciążone ryzykiem błędu – przynajmniej jeżeli ważymy psa, stawiając go samego wadze. Zdecydowanie lepszym sposobem jest zważenie siebie z pupilem na rękach, a następnie bez pupila. Różnicę można odczytać jako przybliżoną wagę naszego pieska.
Ważąc psa u weterynarza, możemy od razu skonsultować się w sprawie odpowiedniej dla niego diety. Jeżeli lekarz stwierdzi, że pies ma nadwagę, pomoże zmodyfikować dotychczasową dietę, lub poleci specjalistyczne karmy, które zastąpią dietę naturalną. W przypadku psów o dużej nadwadze wskazane jest wykonanie dodatkowych badań, które pozwolą wyeliminować, np. cukrzycę.

Dieta dla psa z nadwagą

Dietetyczne posiłki, oprócz odpowiedniej ilości kalorii, powinny zawierać także komplet mikro- i makroelementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Komponując posiłki dla psa, zwracajmy szczególną uwagę na zachowanie właściwych proporcji między białkami, węglowodanami i tłuszczami. Ilość składników również wpływa na wagę i kondycję zwierzęcia.
Istnieje kilka metod prawidłowego żywienia psów otyłych  m.in. sucha karma, jedzenie gotowane czy dieta BARF. Oczywiście, aby dieta była skuteczna, musimy zapomnieć o podawaniu psu łakoci między posiłkami, a tym bardziej rzucaniu smacznych kąsków ze stołu.

Ruch a nadwaga u psa

Sama dieta nie rozwiąże niestety sprawy. Właściciel powinien zmodyfikować nie tylko dietę, ale także rytm dnia psa, i nieco wydłużyć spacery. W czasie przechadzek warto zaktywizować pupila, porzucać mu piłeczkę albo frisbee. Zwiększenie dziennej dawki ruchu będzie korzystne zarówno dla psa, jak i dla nas samych!

Duża nadwaga u psa Labradora

Inne przyczyny otyłości

W niektórych przypadkach szybkie przybieranie na wadze u psa nie jest związane ani ze sposobem żywienia, ani z małą ilością ruchu. Zdarza się, że źródłem problemu jest poważniejsza dolegliwość albo rys charakterologiczny czworonoga. Skłonności do tycia mogą być tłumaczone, np. zmianami hormonalnymi, predyspozycjami rasowymi, zaburzeniami behawioralnymi czy wolniejszą przemianą materii związaną z wiekiem psa.

Niezbędnym elementem profilaktyki i leczenia nadwagi u psów są zatem regularne kontrole weterynaryjne. Tak naprawdę tylko lekarz jest w stanie stwierdzić, które czynniki wpływają na skłonność psa do tycia. otyły pies, otyły pies

Dieta odchudzająca

Dieta odchudzająca dla psa, mimo że stanowi tylko jeden z kilku elementów programu odchudzania, ma podstawowe znaczenie dla jego powodzenia. W przypadku młodszych psów na ogół stosuje się dietę bogatą w białka, witaminy oraz sole mineralne, w której ogranicza się ilość węglowodanów. Jako że samodzielne komponowanie jadłospisu nie jest łatwe, zaleca się skonsultowanie diety z weterynarzem, a nawet ze zwierzęcym dietetykiem.

Acana Light & Fit  sucha karma Premium dla psów z nadwagą

Innym rozwiązaniem jest przejścia na karmy suche „light”, które realizują zapotrzebowanie na niezbędne składniki odżywcze, oferują jednocześnie obniżoną wartość kaloryczną. Są to produkty wyspecjalizowane, przeznaczone dla psów mających problemy z nadwagą i otyłością. Zanim podejmiemy decyzję o przejście na ten model żywienia, powinniśmy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Pamiętajmy, że proces odchudzania psa nie może przebiegać zbyt gwałtownie. W żadnym wypadku nie możemy głodzić zwierząt, albo drastycznie zmniejszać racji żywieniowych! Aby doczekać się efektów, musimy być konsekwentni i przede wszystkim wytrwali. To my, jako opiekunowie, odpowiadamy za zdrowie i życie zwierząt. Nie bądźmy zatem lekkomyślni i nie działajmy na własną rękę.

        Zanim kupisz Labradora

Labrador retriever to duży, silny i żywiołowy pies, który wymaga odpowiedniego prowadzenia i socjalizacji. Źle wyszkolony i uspołeczniony może przysporzyć opiekunowi masę problemów! W niniejszym artykule przedstawimy Państwu ogólne informacje na temat rasy oraz postaramy się zarysować profil idealnego właściciela dla psa Labradora. Życzymy miłej lektury!

Labradory osiągają średnio od 54 do 57 cm wysokości w kłębie i 30-40 kg wagi. Jeżeli w porę nie zapanujemy nad ich hiperaktywnością i niepohamowanym pragnieniem powitania każdego napotkanego człowieka, już zawsze będziemy przeciągać smycz w czasie spacerów i modlić się, aby psiak nie wyrwał nam ręki z barku. Duże czworonogi mogą zwalić z nóg postawnego człowieka – wystarczy zwalisty skok w czasie powitania.
A co z obcymi? Cóż, nieznajomi mogą mieć do nas spore pretensje, jeżeli pies rzuci się na ich spodnie z ubłoconymi łapami – nawet pocieszny wyraz pyska nie zrekompensuje straty.

Jak wychować Labradora?

Psy potrzebują bardzo dużo ruchu i odpowiedniej stymulacji umysłowej. Nie zadowolą się kilkunastominutowym spacerem wokół bloku, w czasie którego nie będą miały możliwości porządnego wybiegania się i obcowania z innymi czworonogami. Dorosłemu labradorowi należy zapewnić codziennie co najmniej jeden godzinny spacer, w czasie którego będzie mógł popracować i pobiegać za piłką. Jeżeli nie damy psu szansy na rozładowanie energii, musimy liczyć się z przykrymi konsekwencjami, np. dziurą w kanapie albo potłuczonym wazonem. Wybiegany i zmęczony Labrador może pozostać sam w domu nawet na osiem godzin.
Labradory uwielbiają wodę – niestety dotyczy to zarówno wody w jeziorze, jak i przydomowej błotnistej kałuży. Pies z chęcią wytapla się w bajorku, a potem  przybiegnie do nas i zacznie się integrować z poszczególnymi elementami garderoby. Po każdym „wodnym” spacerze wskazane jest wykąpanie  i dokładne wysuszenie Labradora, tak aby nie wdała się żadna infekcja.

Labrador kocha wszystkich ludzi, dlatego zupełnie nie nadaje się do pełnienia funkcji stróża domu. Podbiegnie do każdego, kto zechce się z nim pobawić (bądź jeżeli dojdzie do wniosku, że ktoś chce mu dać coś do jedzenia).

Uwielbia dzieci i może bawić się z nimi całymi godzinami. Niestety, duże gabaryty czynią zeń dość niebezpiecznego towarzysza zabaw dla nieco młodszych latorośli – oczywiście psy nigdy nie zranią dziecka umyślnie, ale niechcący mogą wyrządzić mu poważną krzywdę. 

Dieta

Labradory to straszne łakomczuchy, które zjedzą wszystko, co trafi do ich miski. Często zdarza się, że mimo obfitego obiadu podejdą do stołu i zaczną żebrać o kolejne porcje. W żadnym wypadku nie możemy jednak dzielić się ze czworonogiem swoim posiłkiem! Pies szybko przyzwyczai się, że zawsze dostanie smakołyk, jeżeli podejdzie do stołu i zrobi słodkie oczy. Kolejnym powodem, dla którego nie powinniśmy dokarmiać Labradora jest skłonność do nadwagi. Pomijając domowe jedzenie – każde świństwo znalezione na spacerze, np. zdechły gryzoń czy odchody, są dla nich przysmakiem. Przekarmianie nigdy nie wyszło nikomu na zdrowie.

Pielęgnacja Labradora

Labradory linieją intensywnie dwa razy do roku. Wówczas właściciel musi mierzyć się z problemem ogromnej ilości sierści zrzucanej w każdym miejscu w domu. Aby nieco złagodzić skutki linienia, należy kąpać psa w ciepłej wodzie – to znacznie przyspiesza wypadanie martwego włosa.

Gdzie kupić Labradora?

W profesjonalnych hodowlach cena rodowodowego szczenięcia waha się w granicach 2000-2500 zł.

Szkolić samemu czy z pomocą fachowca?

Posiadacze szczeniąt, którzy nie mają doświadczenia w prowadzeniu psów, powinni zastanowić się nad zapisem do tzw. psiego przedszkola, gdzie pod okiem profesjonalnych trenerów i behawiorystów, już kilkutygodniowy szczeniak nauczy się podstawowych komend. Nawet kilka lekcji może przynieść istotne korzyści wychowawcze! Na kursie nauczymy się przede wszystkim, że nauka może odbywać się poprzez zabawę i nagradzanie pożądanych zachowań. Atrakcyjny model zajęć i stosowanie wielu schematów ćwiczeń pozwoli nam osiągnąć upragnione rezultaty. Warto pamiętać, że każdy pies jest inny, niemniej żaden nie będzie zainteresowany kilkunastokrotnym powtarzaniem danej komendy zgodnie z jednym wyrobionym wzorcem! Szkolenia dla „przedszkolaków” to najlepszy możliwy sposób na wyrobienie sobie własnego rytmu ćwiczeń.